راه کربلا از زمین به آسمان می رود ....... 7

ياران چه غريبانه، رفتند از اين خانه
هم سوخته شمع ما، هم سوخته پروانه
بشكسته سبوهامان، خون است به دلهامان
فرياد و فغان دارد، دُرديكش ميخانه
هر سوي نظر كردم، هر كوي گذر كردم
خاكستر و خون ديدم، ويرانه به ويرانه
افتاده سري سويي، گلگون شده گيسويي
ديگر نَبُوَد دستي، تا موي كند شانه
تا سر به بدن باشد، اين جامه كفن باشد
فرياد اباذرها، ره بسته به بيگانه
لبخند سروري كو، سرمستي و شوري كو
هم كوزه نگون گشته، هم ريخته پيمانه
آتش شده در خرمن، واي من و واي من
از خانه نشان دارد، خاكستر كاشانه
اي واي كه يارانم، گلهاي بهارانم
رفتند از اين خانه، رفتند غريبانه
امن يجيب/ زكريا اخلاقي
چون لاله ي شكفته، صفايي عجيب داشت
مثل شكوفه، رايحه اي دل فريب داشت

وقتي كه رفت، مثل شهيدان كربلا
پيراهني سپيد پر از بوي سيب داشت

چشمش پر از طراوت سبز حضور بود
روحي بلند و حال و هوايي غريب داشت

همراه عاشقان شهادت، شب عروج
دست دعا به سنگر اَمّن يُجيب داشت

رفت و به توشه ي سفر آسماني اش
تسبيح و مُهر و شانه و قرآن به جيب داشت

خونين كفن به كوي ملاقات دوست رفت
در آرزوي وصل، دل بي شكيب داشت

پرويز بيگي حبيب آبادي