حق الناس

در میان شعر تو بانو! اگر حاضر شدمخواندم اول کوثر و با نام تو طاهر شدمدر خیالم صحن و گنبد ساختم, زائر شدمنام شیرین تو بردم فاطمه! شاعر شدمرشتهای بر گردن ابیات من افکنده دوستمیبرد شعر مرا آنجا که خاطر خواه اوستناگهان دیدم میان خانهی پیغمبرمچون خدیجه غرق نوری از جهانی دیگرمچرخ میزد یک نفس روح القدس دور و برمتا نوشتم فاطمه, بوسید برگ دفترماز شکوهش آسمان ساییده اینجا سر به خاکآسمان را با خودش آورده این دختر به خاکای محمد! دشمنت را دوست ابتر میکندخانهات را بوی ریحانه معطر میکنددیدنش بار رسالت را سبکتر...

صدف چشم من از داغ تو گوهر بارستچه کنم؟! کار علی بی تو به عالم، زارست!اشتیاق تو مرا میu200fکشد از خانه برونور نه از خانه برون آمدنم، دشوارست!موقع آمد و شد، فاطمه جان! میu200fبینمدیدهu200fی زینب تو مات در و دیوارست!به گواهی شب و، زمزمهu200fی مرغ سحراهل یثرب همه خوابند و، علی بیدارستروز در خانه، پرستار حسین و حسنمکمکم کن! که نگهداری شان دشوارست!یاد آن روز که با زینب تو میu200fگفتم:دخترم! گریه مکن! مادرتان بیمارست!چاه داند که به من، عمر چه ِسان میu200fگذردقصه، کوتاه کنم ور نه سخن بسیارستبشنو از شاعر...

دیشب حسن(ع)اشـــــــک برادر پاک می کردحــــــــیدر از این ماتم گریبان چاک می کرددیشب حسین(ع)نازنین با چشم گــــــریانازخوردن آب و غــــــــــــذا امساک می کرداسطـــــــــوره ی صبر و سکوت و پایمردیجسم نحـــــــیف همسرش را خاک می کردمـُهر کــــــــــــــبودی بر رخ ماهش نمایاناین شکوه را با خالق افــــــــــلاک می کرداشک ملایک ریخـــــــــــــــت از بام مدینهخاک بقیع و کـــــــــوچه را نمناک می کردبانگ عزا در عرش می پیچــــــــید ، گویااین داغ را هر ذره ای ادراک می کــــــرددستان هستی بخش فخـــــــ...

تـا عـلــی ماهَـش بـه ســوی قبـــر بُردمـاه، رخ از شــرم، پـشـت ابـــــر بُردآرزوهــا را عـلــی در خــــاک کـــردخـاک هــم گـویی گــریبـان چاک کردزد صــدا: ای خــاک، جـانـانــم بگیــرتــن نـمـانــده هیـچ از او، جـانـــم بگیرنــاگــهـان بـر یــاری دســــت خــــــدادسـتــی آمـد، همچو دست مصـطـفــیگـوهــرش را از صــدف، دریا گرفتاحـمــــد از دامـاد خـود، زهــرا گرفتگـفـتـش ای تـاج ســر خیــل رُسُــــــــلوی بَــر تـــو خُــرد، یکسر جزء و کلاز مــن ایــن آزرده جـانـــت را بـگـیـربـازگــردانــدم، امـا...